Waarom opruimen belangrijk voor me werd

Er bestaat een mythe dat professional organizers van nature opgeruimd en georganiseerd zijn. Dat is niet waar. Ik ben niet altijd zo netjes en georganiseerd geweest als ik tegenwoordig ben. In feite ben ik in staat om in korte tijd grote chaos te creëren. En dat deed ik vroeger dan ook. Een korte terugblik op hoe ik als geboren chaoot professional organizer werd.

Tienerchaos

Als tiener op mijn kamer. Stapels boeken, kleding, cd’s, schoolspullen, etc. Alles werd opgestapeld en in een hoek geschoven. Werd de chaos te groot, dan ging ik eens serieus opruimen (lees: zoveel mogelijk in lades en kasten schuiven). In zomervakanties moest ik (min of meer gedwongen) mijn kamer opruimen. En oh, wat voelde dat goed als ik een keer begonnen was. Ik sorteerde, gooide weg (want einde van het schooljaar) en maakte schoon. Het kostte me een dag, maar dan gingen er ook vuilniszakken vol de deur uit. Mijn moeder blij. Maar ik ook. Want niets voelt zo goed als een grote opruim- en schoonmaakbeurt.

Op kamers

Toen ik op kamers woonde, was het ouderlijk toezicht op de staat van mijn woonruimte verdwenen. Maar het had wel zijn sporen achter gelaten. Regelmatig ontstond er eenzelfde soort chaos, maar ik ruimde diezelfde chaos zo ongeveer wekelijks (meestal in het weekend) op. Onnodig te zeggen dat er nu minder vuilniszakken te vullen waren en dit ook geen dagtaak meer was.

Eigen appartementje

De kamer werd verruild voor een ini-mini huisje. Een soort tiny house dat appartement heette. En ook daar wist ik regelmatig chaos te creëren. Zeker omdat ik had besloten van carrière te veranderen en dus ook weer te gaan studeren naast mijn werk. Meer dingen aan mijn hoofd, meer chaos. Niet in het minst omdat ik een vriendje in een andere stad had en dus ook nog eens regelmatig op en neer reisde naar het desbetreffende vriendje. Die gelukkig ook zeer regelmatig bij mij kwam logeren, en dus ruimde ik ook zeer regelmatig op (voordat het vriendje kwam).

Samenwonen

Het vriendje werd serieus en we besloten samen te gaan wonen. Van twee kleine appartementjes naar één groot appartement. Maar o, wat hadden we veel spullen weten te verzamelen in die twee kleine huisjes. En nu hadden we zo ongeveer alles dubbel. De eerste periode in ons nieuwe huis was krankzinnig. In de keuken had zo ongeveer niets een vaste plek. We hadden allebei onregelmatige diensten, dus het werd een continu zoeken naar spullen als een van ons er niet was. Ons idee van logisch wegzetten kwam niet echt overeen. Maar goed, we overleefden. I

Ik studeerde af en had ineens tijd over. Tijd waarin een bruiloft gepland moest worden en ik me wilde voorbereiden op een vervolgstudie. Totdat ik ineens besefte dat ik een vervolgstudie helemaal niet zag zitten als ik op deze manier door zou gaan. Het huis was in die tijd op het oog meestal redelijk netjes. Maar de hoeveelheid spullen in huis en het gebrek aan organisatie daarvan, zorgde voor chaos in mijn hoofd. Iets wat ik helemaal niet kon gebruiken als ik aan een pittige vervolgstudie zou beginnen. En dus werd het jaar tussen mijn twee studies in, het jaar waarin ik ging opruimen. Met de Flylady methode: 15 minuten per dag. Maar dan wel echt iedere dag. Langzaamaan gingen spullen de deur uit of kregen een vaste plek. Manlief blij, ik blij. Nooit meer zoeken naar de ovenschalen of ander kookgerei. Alles stond op een vaste plek. Bovendien kreeg het huishouden ook nog eens een vaste structuur nu ik een vaste bezoeker van de Flylady website was.

Rust en overzicht door opruimen

Tot mijn verbazing ontstond er na die tijd nauwelijks nieuwe chaos in huis. Soms bleven dingen liggen en ontstonden er achterstanden in het huishouden. Dat gebeurde als we allebei druk waren en in de periode dat mijn man langdurig ziek was. Maar de rommel bleef altijd binnen de perken. Zichtbare rommel was in het ergste geval in een kwartiertje opgeruimd. De rommel die zich nu in mijn huis bevindt is ‘onzichtbare’ rommel. Het zijn dingen in mijn kasten en lades die ik niet langer nodig heb. Maar die kasten en lades zijn nooit zo vol dat er niets meer bij kan of dat ik dingen niet kan vinden. En dat is wat het opruimen en organiseren mij gebracht heeft. Rust en overzicht. En alleen al om de rust in mijn hoofd die het me geeft, is opruimen en organiseren iets geworden dat ik heel graag doe. Zo graag, dat ik er maar mijn beroep van gemaakt heb. Zodat anderen deze rust ook kunnen ervaren.