De Professional Organizer Ruimt Op - deel 1

Zoals ik in mijn vorige blogpost al noemde, heb ook ik opruimen als doel voor dit jaar. In vergeten hoekjes van mijn huis, beginnen ongebruikte spullen zich op te hopen. Tijd dus om alles weer eens na te lopen.

De berging

Onze berging is een vergaarbak van spullen. Onze fietsen staan er en de tuinspullen staan er opgeslagen. Net als het gereedschap. Daarnaast liggen er seizoensartikelen als kampeerspullen en paas- en kerstdecoraties. Allemaal keurig op schappen met labels. Maar af en toe groeit de berging toch vol met spullen. Soms verdenk ik ze ervan dat ze zichzelf vermeerderen…

Natuurlijk zijn wij uiteindelijk zelf de oorzaak van de toename in spullen. Enerzijds komt dat omdat de berging ook de vertrekplek is voor spullen die de deur uit gaan. Spullen voor de kringloop bijvoorbeeld worden daar vaak verzameld tot we meerdere dingen hebben. Een snelle inventaris in de berging leerde ons dat zo’n ritje inmiddels weer eens de hoogste tijd wordt.

Maar dat heeft ons er niet van weerhouden ook daadwerkelijk aan de slag te gaan. Manlief heeft de berging eens flink onder handen genomen en de ergste rommelplek ziet er nu weer keurig uit. De brede plank op de foto leent zich er namelijk uitstekend voor om dingen die je even snel kwijt wilt neer te leggen. Helaas is dat meestal geen tijdelijke oplossing maar blijven die dingen er uiteindelijk gewoon liggen. We hebben geen ‘voor’ foto, maar je kunt het je vast voorstellen. Die plank was voor het opruimen nauwelijks meer te zien.

Kerstdecoraties

In de berging staan, zoals ik al zei, ook de kerstdecoraties, inclusief boom. Nadat ik de boom weer had afgebroken en samen met de decoraties terug zette, zag ik de doos met kerstdecoraties die we dit jaar niet gebruikt hebben. Deze doos is een typisch geval van geen beslissingen kunnen nemen. Bijna elk jaar open ik de doos, ga door de spullen en doe af en toe iets weg. Maar het komt er meestal op neer dat ik de decoraties bewonder, maar besluit dat ik ze niet neer ga zetten. Kortom, al jaren hebben we de spullen uit die doos niet gebruikt, maar ik heb ook moeite om ze weg te doen. En waarom? Zit er sentimentele waarde aan? Gaan we ze echt nog eens gebruiken? Eigenlijk niet. Van veel dingen weet ik nog waarom ik ze gekocht heb of wanneer ik ze gekregen heb. Maar ben ik eraan gehecht? Zitten er bijzondere herinneringen aan? Nee. Waarom ik ze dan nog heb? Uitgestelde beslissingen. Mezelf voor de gek houden. Met het idee dat het niet in de weg staat, dat ik het ooit nog wel eens ga gebruiken en dat het ‘zonde is om weg te doen’, heb ik dit nog steeds. Komen deze excuses je bekend voor? Ik ben nu op het punt dat ik ervan baal dat ik mezelf zo voor de gek houd. Ze gaan weg. Punt… Op onderstaande video zie je wat er is weggegaan.

Kerstballen

Een ander ding zijn de kerstballen. De kerstballen die we elk jaar in de boom hangen zijn goudkleurig. Maar ik heb ook nog een aantal roze kerstballen. Het is een kleur roze die ik naderhand nooit meer heb kunnen vinden en waar ik dus niet meer van heb kunnen kopen. Ik werd heel lang geleden verliefd op die ballen (ik woonde toen nog op kamers), gaf er een hoop geld aan uit en versierde mijn boom ermee. Een aantal jaren heb ik ze intensief gebruikt. En als er één kapot ging, deed dat pijn. Vooral omdat ik hem niet kon vervangen voor eenzelfde bal. Maar… inmiddels heb ik een kunstkerstboom die voor mijn gevoel te groot is om alleen die roze ballen in te hangen. En ik wil ze niet met een andere kleur combineren. En dus blijven ook die roze ballen jaar na jaar in een doos. En elk jaar vraag ik mezelf af of ik ze dan niet beter weg kan doen.

Maar hier zit wel sentimentele waarde aan. Het herinnert me sterk aan de jaren dat ik net op mezelf woonde. Een kamer, in het centrum. Ik herinner me hoe fijn die kamer altijd voelde, elke keer als ik er binnen kwam. Het herinnert me aan de dingen die ik toen deed. De persoon die ik toen was. En hoewel ik de ballen dit jaar mede uit die sentimentele overwegingen toch uit hun doosjes gehaald heb, weet ik diep in mijn hart dat ik er afscheid van moet nemen. De herinneringen zullen niet verdwijnen als die kerstballen weg zijn. Die herinneringen neem ik voor altijd met me mee. Bovendien heb ik deze foto, van de laatste keer dat ik ze gebruikt heb. Dag lieve ballen. Jullie hebben je doel gediend. Het is tijd voor jullie om verder te gaan. En voor mij ook…